Camaldoli, założone tysiąc lat temu przez św. Romualda, to wspólnota mnichów benedyktyńskich. Jego dwa domy, święta pustelnia i klasztor, zanurzone w spokoju lasu, reprezentują dwa podstawowe wymiary doświadczenia monastycznego: samotność i komunię. Wspólnota monastyczna żyje w poszukiwaniu Boga, w modlitwie i pracy, i jest otwarta na dzielenie się z mężczyznami i kobietami naszych czasów, zwłaszcza poprzez gościnność. Foresteria oferuje przestrzeń otwartą dla wszystkich, dla duchowego i kulturowego pogłębienia, dialogu i spotkania. Klasztor (lub Cenobio) jest miejscem, w którym mnisi, żyjąc również w samotności, doświadczają życia braterskiego i komunii. Ten wymiar egzystencji jest przeżywany nie tylko wśród członków wspólnoty, ale wyraża się także w przyjmowaniu gości: w przestrzeniach klasztoru i pensjonatu. Klasztor Camaldoli od samego początku był miejscem otwartym na przyjmowanie gości i pielgrzymów. W minionym stuleciu, zwłaszcza po Soborze Watykańskim II, odnowiono przestrzeń przyjmowania gości (Foresteria) i z czasem pojawiły się propozycje formacji kulturalnej i duchowej, które stanowią jedno z głównych zadań mnichów wspólnoty, którzy mieszkają w klasztorze. Podstawową cechą recepcji w Foresterii jest promowanie dialogu na płaszczyźnie religijnej, duchowej i kulturowej. Przez cały rok, zwłaszcza w okresie letnim, wspólnota podejmuje inicjatywy (tygodnie lub weekendy) formacji biblijnej, liturgicznej i teologicznej, dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego, duchowości (rekolekcje i rekolekcje) oraz konfrontacji ze współczesną kulturą. Niektóre propozycje są skierowane w szczególności do ludzi młodych. Oprócz udziału w konferencjach i propozycjach duchowościowych, możliwe jest również skorzystanie, w miarę dostępności miejsc, z bezpłatnej gościnności: na chwile rekolekcji (osobistych lub grupowych) i odpoczynku, dzieląc się modlitwą liturgiczną Wspólnoty.